ΜΝΗΜΗ ΟΣΙΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ ΣΤΟΝ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

5 Αὐγούστου 2016

Ὅπως, σχεδόν, κάθε  χρόνο καὶ ἐφέτος τὴν Παρασκευὴ 5 Αὐγούστου 2016, παρουσίᾳ καὶ Ἀγραφιωτῶν πιστῶν ἐτιμήθη, μὲ λειτουργὸ τὸν π. Ἰωάννη Γαλάνη, ἡ μνήμη τοῦ ὁσίου Εὐγενίου τοῦ Αἰτωλοῦ στὸν ἱ. ν. τοῦ Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Νοταρᾶ στὸ Ξυλόκαστρο τῆς Κορινθίας.

Ἱ. Ν. Ἁγίου Μακαρίου Ξυλοκάστρου Κορινθίας

   

Ὡς γνωστὸν ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Νοταρᾶς, μητροπολίτης Κορίνθου (1731-1805), ἀπὸ τοὺς κορυφαίους τοῦ νεοησυχαστικοῦ καὶ φιλοκαλικοῦ κινήματος τῶν λεγομένων «Κολλυβάδων», εἶχε πνευματικὴ σχέση μὲ τὰ Ἄγραφα καθὼς προεχειρίσθη, στὸ Ἅγιον Ὄρος, περὶ τὸ 1777, εἰς μεγαλόσχημον μοναχὸν ἀπὸ τὸν ἱερομόναχο Παρθένιο τὸν Σκοῦρτο τὸν ἐκ Φουρνᾶς τῶν Ἀγράφων (†περ. 1800), τὸν πνευματικὸ καὶ ζωγράφο ὅπως ὁ ἴδιος ὑπέγραφε τὰ διάφορα ἔγγραφα καὶ μὲ τὸν ὁποῖο διατηροῦσε στενὴ σχέση πνευματικῆς πατρότητας.[1] 

Φορητὴ εἰκόνα τοῦ ἁγίου Μακαρίου στὸ ἀσκητήριό του στὴ Χίο

Μάλιστα, ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης θεωρεῖ τὸν ἅγιο Μακάριο τὸν Νοταρᾶ καὶ τὸν ἱερομόναχο Παρθένιο τὸν ἐξ Ἀγράφων ὡς «τοὺς δύο πρώτους καὶ ἀρχηγοὺς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως τῆς ἐν Σαββάτῳ τελούσης τὰ μνημόσυνα».[2] Ἐπίσης, ὁ ὅσιος Νικόδημος λίγο πρὶν τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του ζήτησε νὰ προσκυνήσει, μαζὶ μὲ τὰ ὀστᾶ τοῦ ἁγίου Μακαρίου καὶ ἐκεῖνα τοῦ ἱερομονάχου Παρθενίου τοῦ Σκούρτου, τὰ ὁποῖα μετὰ τὴν ἀνακομιδή τους εὐωδίαζαν.[3] Ἀκόμη, ὁ Παρθένιος ὁ ἐξ Ἀγράφων φέρεται ὡς ἀποδέκτης ἐπιστολῆς τῶν: ἁγίου Μακαρίου, Ἀνανία Σταυρουδᾶ, ἀρχιμανδρίτη Γρηγορίου καὶ Νικόδημου ἁγιορείτου, μὲ τὴν ὁποία τοῦ ζητοῦν νὰ ὑπάρξει ἕνα εἶδος συμβιβασμοῦ τοῦ Παρθενίου σὲ προβλήματα ποὺ προέκυψαν στὴ σχέση του μὲ τὴ συνοδεία του.[4] 

Ὁ ἱερομόναχος Παρθένιος ὁ Σκοῦρτος ὁ ἐξ Ἀγράφων.
Λεπτομέρεια ἀπὸ σύγχρονη φορητὴ εἰκόνα τῶν Ἁγίων Κολλυβάδων Πατέρων
στὸ ὁμώνυμο παρεκκλήσιο τῆς μονῆς Ἁγ. Νικολάου Ἄνδρου

Ἀκόμη σώζεται φορητὴ εἰκόνα τοῦ ἔτους 1834 στὴν ὁποία εἰκονίζονται μαζὶ ὁ ἅγιος Μακάριος Νοταρᾶς καὶ ὁ ὅσιος Παρθένιος ὁ Σκοῦρτος ὁ ἐκ Φουρνᾶς τῶν Ἀγράφων.[5]  Ἔμμεση σχέση τοῦ ἁγίου Μακαρίου μὲ τὰ Ἄραφα θεωρεῖται καὶ καὶ ἡ ἀντίθεσή του μὲ τὸν Κύριλλο τὸν ἐκ Φουρνᾶς τῶν Ἀγράφων τὸν κοινὸ τοῦ Ἁγίου Ὄρους Πνευματικὸ καθὼς ὁ Κύριλλος θεωρεῖ πὼς ἡ παρουσία τοῦ Μακαρίου τοῦ Νοταρᾶ στὸ Ἅγιον Ὄρος ἀλλὰ καὶ ἡ σχέση του καὶ ἡ ἀλληλογραφία του μὲ τὸν Ἀθανάσιο τὸν Πάριο, ‒ἡ ὁποία περιῆλθε εἰς χεῖρας του‒, ἀποτελοῦν παράγοντες ἀποσταθεροποίησης καὶ δημιουργίας πνευματικῶν ἐρίδων στὸ Ἅγ. Ὄρος καὶ ζητεῖ παρέμβαση ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Καλλίνικο γιὰ νὰ διορθωθεῖ ἡ κατάσταση.[6]  Τὰ ἔγγραφα τῶν Κολλυβάδων περιῆλθαν εἰς χεῖρας τοῦ Κυρίλλου ἀπὸ δύο μαθητὲς τοῦ Παρθενίου τοῦ ἐξ Ἀγράφων, ἀδελφῶν καὶ ὁμοχώρίων του, καθὼς τὸ λαυρεωτικὸ κελλὶ τοῦ Κυρίλλου ἦταν γειτονικὸ ἐκείνου τοῦ Παρθενίου. Μὲ τὴν ἀντιγραφή τους καὶ τὴν ἀποστολή τους στὸν Πατριάρχη Σωφρόνιο ἐπέτυχαν τὴν καταδίκη τοῦ λεγομένου κολλυβαδικοῦ κινήματος.[7]  

     

Ὁ π. Ἰωάννης Γαλάνης

Ὁ π. Ἰωάννης στὸν λόγο του ἀναφέρθηκε στὸν βίο καὶ τὸ ἔργο τοῦ ὁσίου Εὐγενίου, καὶ ἀνέγνωσε ὅ,τι ἀναφέρει γι᾿ αὐτὸν ὁ  σύγχορνος διανοητὴς Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004) στὸ ἔργο του COLLECTANEA:

«Γυρεύω νὰ μάθω περισσότερα γιὰ τὴ θαυμαστὴ γραφὴ τοῦ Εὐγενίου (Γιαννούλη) τοῦ Αἰτωλοῦ († 1682) ‒ ἀπὸ τὶς ζωντανότερες ποὺ ξέρω πρὶν τὸ Μακρυγιάννη».[8]

Τέλος ὁ λειτουργὸς ἔψαλε τὸ προσόμοιον τὸ ψαλλόμενον μετὰ τὴν ἀπόλυσιν τῆς παρακλήσεως πρὸς τὸν ὅσιον Εὐγένιον τὸν Αἰτωλόν· ποίημα Γερασίμου μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου:

Χάριν εἰληφώς παρὰ Θεοῦ

πρέσβευε, Εὐγένιε Πάτερ,

τῷ Πανοικτίρμονι,

πάσης περιστάσεως καὶ προσβολῆς καὶ φθορᾶς

καὶ ἀνάγκης καὶ θλίψεως καὶ πόνων λυτροῦσθαι

τοὺς πιστῶς προσπίπτοντας τῇ προστασίᾳ σου,

ἅμα καὶ πταισμάτων τὴν λύσιν

καὶ εἰρήνην αἴτει βαθεῖαν

τοῖς εἰλικρινῶς σε μακαρίζουσι.[9]

Τῆς Θείας Εὐχαριστίας μετεῖχε καὶ φέρελπίς τις νέος, ὁμώνυμος τοῦ ὁσίου Εὐγενίου, ἕλκων τὴν καταγωγήν του ἐξ Ἀγράφων, ὁ ὁποῖος προσέφερε στὸ ἐκκλησίασμα γλυκίσματα καὶ εἰκόνα τοῦ Ὁσίου μὲ τὸν σύντομο βίο του καὶ τὸ προαναφερθὲν προσόμοιον.

Ἡ προσφορὰ γλυκισμάτων

           Κωνσταντῖνος Σπ. Τσιώλης

---

[1] Γιὰ τὴν πνευματικὴ σχέση τοῦ ἁγίου Μακαρίου πρῴην Κορίνθου τοῦ Νοταρᾶ μὲ τὸν ἱερομόναχο Παρθένιο τὸνΣκοῦρτο, βλ. Πατάπιος μοναχὸς Καυσοκαλυβίτης, Ὅσιος Παρθένιος ὁ Σκοῦρτος, ὁ ἐκ Φουρνᾶ τῶν Ἀγράφων, ἔκδ. Πανευρυτανικὴ Ἕνωση, Σύλλογος Φουρνιωτῶν «Ὁ Λεπενιώτης», Ἀθήνα 2010, σ. 51-52.

[2] Νικόδημος Ἁγιορείτης, Ὁμολογία πίστεως … καὶ ἄλλα τινὰ περὶ Πίστεως ὑγιῆ καὶ ὀρθόδοξα φρονήματα, Βενετία 1819, σ. 48-49.

[3] «Καὶ παρακαλῶ, φέρετέ μου τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων μου Πατέρων, ἁγίου Μακαρίου Κορίνθου καὶ Παρθενίου, Ἁγίου Πνευματικοῦ Πατρός μας»· Εὐθύμιος ἱερομόναχος, Βίος καὶ Πολιτεία …Νικοδήμου Μοναχοῦ…, ἔκδ. ὑπὸ μον. Νικοδήμου Μπιλάλη, Ἀθήνα 1983, σ. 30.

[4] Πρωτ. Μαρνέλλος  Γ., Ἁγιονικοδημικὰ Μελετήματα, τ. Β΄, Ἅγιος Νικόλαος Κρήτης, 2007, σ. 264-267.

[5] Πατάπιος μοναχός, Ὅσιος Παρθένιος ὁ Σκοῦρτος, σ. 60.

[6] Βλ. Χρῆστος Ἀραμπατζῆς, «Ἄγνωστες εἰδήσεις περὶ τοῦ ἁγίου Μακαρίου Νοταρᾶ μέσα ἀπὸ τὴν ἀνέκδοτη ἀλληλογραφία τοῦ Ἀθανασίου τοῦ Παρίου», Πρακτικὰ Συνεδρίου: Ὁ ἅγιος Μακάριος(Νοταρᾶς) ‒ Γενάρχης τοῦ Φιλοκαλισμοῦ-Μητροπολίτης Κορίνθου‒ καὶ ὁ περίγυρός του, Κόρινθος 9-13 Μαΐου 2005, Ἀθήνα 2006, σ. 401-405

[7] Πατάπιος μοναχός, Ὅσιος Παρθένιος ὁ Σκοῦρτος, σ. 35-38· Κωνσταντῖνος Σπ. Τσιώλης, «Κύριλλος ὁ ἐκ Φουρνᾶς τῶν Ἀγράφων, διδάσκαλος στὴ Σχολὴ τῆς  Κοζάνης, ὁ καὶ κοινὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους πνευματικός», Ἡ Δυτικὴ Μακεδονία στοὺς  Νεότερους Χρόνους, Πρακτικὰ Α΄ Συνεδρίου Ἱστορίας Δυτικῆς Μακεδονίας, Γρεβενὰ 2-5 Ὀκτωβρίου 2014,  [Ἑταιρεία Δυτικομακεδονικῶν Μελετῶν], Γρεβενὰ 2016, σ. 650.

[8] Ζήσιμος Λορεντζάτος, Collectanea, ἐκδ. Δόμος, Ἀθήνα 2009, σ. 26.

[9] Ὅσιος Εὐγένιος ὁ Αἰτωλός, Βίος καὶ ἔργον. Ἡ εἰς ἅγιον ἀνακήρυξις. ᾈσματικὴ Ἀκολουθία.,ἐπιμ. Κων. Βλάχος, [ Ἱερὰ Μητρόπολις Καρπενησίου ], Ἀθῆναι 1983, σ. 167.

ΠΑΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1898 - 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1984

Ἀθησαύριστα τοῦ Πάνου Ι. Βασιλείου

«Ἂν τὰ Ἄγραφα σοῦ ξυπνοῦν τὴν ‘‘ἄλλη’’ Ἑλλάδα

ἡ Κρήτη σοῦ δίνει τὴν ταυτότητά της»^[1]

Εἰσαγωγικὸ σημείωμα

Μία ἀπὸ τὶς πολύπλευρες πνευματικὲς δραστηριότητες τοῦ Πάνου Βασιλείου (Ἁγ. Τριάδα Ἀγράφων, 10 Αὐγούστου 1898- Ἀθήνα, 15 Ἀπριλίου 1984) ἦταν καὶ ἡ ἀρθρογραφία του στὸν ἀθηναϊκὸ ἀλλὰ καὶ τὸν τοπικὸ ἐπαρχιακὸ τύπο μὲ θέματα ἱστορικά, ἀρχαιολογικά, λαογραφικά, εἰκαστικά, πολιτικά κ.ἄ. Τὴν περίοδο 1936-1940, ὅταν ὑπηρετοῦσε ὡς ὑπάλληλος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης στὴν Κρήτη, ἀρθρογραφοῦσε στὴν ἡμερήσια ἐφημερίδα «Ἀνατολή» τοῦ Ἁγίου Νικολάου Λασηθίου Κρήτης μὲ τὸ φιλολογικὸ ψευδώνυμο «Ὁ Ξένος».^[2]

Ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τῶν δημοσιευμάτων του φαίνεται, πὼς παρὰ τὴν γεωμορφολογικὴ ἀλλὰ καὶ πολιτισμικὴ ἰδιαιτερότητα τῆς Μεγαλονήσου, σὲ σχέση μὲ τὰ ὀρεινὰ καὶ δυσπρόσιτα Ἄγραφα ἀπὸ ὅπου καταγόταν ὁ Π. Βασιλείου, ἀγάπησε αὐτὸν τὸν τόπο καὶ τοὺς ἀνθρώπους του καὶ συνδέθηκε μαζί του μὲ δεσμοὺς φιλίας καὶ σχέσεις  προσωπικές. Γνώρισε καὶ πρόβαλε μέσα ἀπὸ τὴν ἀρθρογραφία του τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς περιοχῆς καὶ συνέβαλε, μὲ τὴ δική του «Ἀγραφιώτικη» προσέγγιση, στὴν ἀνάδειξή τους. Ἀλλὰ καὶ ἡ τοπικὴ κοινωνία γνώρισε  καί «ἀγκάλιασε» ἕναν Ἀγραφιώτη λόγιο, τὸν ‘‘ἐκλεκτὸν διανοούμενον’’, ὅπως ἀποκαλεῖται σὲ εὐχαριστήριο ἄρθρο τῆς «Ἀνατολῆς», γιὰ ὅλα ὅσα ἔπραξε γιὰ τὴν πρόοδο τοῦ τόπου,  τόν «Ξένο», ὅπως ὑπέγραφε τὰ δημοσιεύματά του, καὶ τὸν ἔκαμε μέτοχο τῆς ἐντόπιας κουλτούρας καὶ παράδοσης. Τὰ ἄρθρα αὐτὰ τοῦ Π. Πασιλείου παραμένουν σχεδὸν ἄγνωστα, ἀθησαύριστα. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ καλοῦ συνεργάτη τῆς Βικελαίας Βιβλιοθήκης κ. Στέφανου Γρατσία ἐντοπίσαμε τὰ περισσότερα ἐξ αὐτῶν καὶ θεωροῦμε πὼς χρήζουν νέας δημοσιεύσεως· μὲ τὸν σχετικὸ σχολιασμό, βέβαια.

Δεῖτε ὅλο τὸ ἄρθρο ἐδῶ

---

^[1]     http://www.pelasgikes-diadromes.gr/crete

^[2]     Τρεῖς ὁμιλίες. Τιμητικὸ ἀφιέρωμα στὸν Πάνο Ι. Βασιλείου, [Ὁμοσπονδία Ρουμελιωτῶν Ἑλλάδος], Ἀθήνα 1978, σ. 68.

ΜΝΗΜΗ ΟΣΙΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

Ἐν Ἀθήναις τῇ 31^ῃ Ἰουλίου 2016

Ἐτιμήθη ‒προεόρτως‒,στὴν Ἀθήνα, τὴν Κυριακὴ 31^η Ἰουλίου 2016, στὸ  ἱερὸν μετόχιον τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων ὁδοῦ Σόλωνος τῆς Ἱ. Μ. Ἀσωμάτων Πετράκη, ἡ  μνήμη τοῦ ὁσίου Εὐγενίου τοῦ Αἰτωλοῦ, ἡ ὁποία συμφώνως μὲ τὴν Πράξη Ἁγιοκατατάξεώς του τιμᾶται στὶς 5 Αὐγούστου.

Ὁ λόγιος ἱερομόναχος Εὐγένιος Γιαννούλης (Μέγα Δένδρο Αἰτωλίας, περ. 1597 Μέγα– Μεγ. Βραγγιανὰ τῶν Ἀγράφων, 6 Αὐγούστου 1682) ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸν βίο του, τὸν ὁποῖο συνέταξε ὁ ἐπιφανέστερος τῶν μαθητῶν του Ἀναστάσιος ὁ Γόρδιος (Μεγ. Βραγγιανά, 1654 - 7 Ἰουνίου 1729) ἀλλὰ καὶ τὴν Ἀλληλογραφία του, μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ καὶ ὡς Ἀθηναῖος Ἅγιος καθὼς εἶχε ἐπισκεφθεῖ καὶ διαμείνει τὴν Ἀθήνα ὡς μαθητὴς τοῦ σπουδαίου Ἀθηναίου διδασκάλου τοῦ 17^ου αἰ., τοῦ Θεόφιλου Κορυδαλλέα καὶ εἶχε σχέσεις καὶ γνωριμία μὲ τὶς διοικητικές, ἐκκλησιαστικὲς ἀλλὰ καὶ παιδευτικὲς Ἀρχὲς τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν, ἰδιαίτερα μὲ τὴν ἀρχοντικὴ οἰκογένεια τῶν Μπενιζέλων ἀπὸ τὴν ὁποία καταγόταν καὶ ἡ ἁγία Φιλοθέη ἡ Ἀθηναία, ἡ κατὰ κόσμον Ρηγούλα Μπενιζέλου.

  Ὁ λειτουργὸς τοῦ Ὑψίστου, π. Νεκτάριος ἀναφέρθηκε στὴ μορφὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ τιμωμένου Ἁγίου στὴν πολὺ δύσκολη γιὰ τὸ Γένος καὶ τὴν Ὀρθοδοξία περίοδο ποὺ ἔζησε ὁ ὅσιος Εὐγένιος ὁ Αἰτωλός, ἐνῶ μὲ τὴν ἀπόλυση διανεμήθηκε στὸ ἐκκλησίασμα τετράπτυχο μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου, μὲ σύντομο βίο του, ἕνα σχόλιο τοῦ σύγχρονου διανοητῆ Ζήσιμου Λορεντζάτου (1915-2004) γιὰ τὸν Εὐγένιο Γιαννούλη ‒τὸ ὁποῖο καὶ ἀνέγνωσε στοὺς πιστοὺς ὁ π. Νεκτάριος‒ καὶ ἕνα τροπάριο τοῦ Ἁγίου, ποίημα Γερασίμου μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου.

Ἱεροψάλτες ἦσαν ὁ κ. Νεκτάριος Φῦτρος καὶ ὁ κ. Ἐρωτόκριτος Κατωμέρης.Ὁ λειτουργὸς καὶ τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα εὐχήθηκαν εἰς τὸν ἀπόντα μὲν  Εὐγένιον, υἱὸν δέ τινος ἐκ τοῦ ἐκκλησιάσματος, πολλὰ τὰ ἔτη καὶ καλὴ ἐπιτυχία ‒τῇ συνδρομῇ τοῦ Ἁγίου Εὐγενίου‒ στὶς ἐξετάσεις γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ εἰς τὴν ἐγγύτατα τοῦ Ναοῦ εὑρισκομένη Νομικὴ Σχολὴ τοῦ ΕΚΠΑ Ἀκολούθησε προσφορὰ γλυκισμάτων καὶ ἀναψυκτικῶν σὲ πλησιόχωρο ἀρχονταρίκι, ὅπου καὶ ἔγινε ἐκτενέστερη συζήτηση γιὰ τὸν βίο καὶ τὸ ἔργο τοῦ τιμωμένου Ἁγίου.

                                                                Κωνσταντῖνος Σπ. Τσιώλης 

ΜΕΓ. ΒΡΑΓΓΙΑΝΑ: 25-27 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016

Μεγάλα Βραγγιανὰ τῶν Ἀγράφων: 25-27 Ἰουλίου 2016. Τριήμερον Ἱερόν.

 Ἡ πηγή «Φοντάνα»· ἑκατέρωθέν της τοιχοκολημμένο τὸ τελεταῖο φ. τῆς ἐφ. «ΜΕΓ. ΒΡΑΓΓΙΑΝΑ».

Tὸ τριήμερο 25 ἕως 27 Ἰουλίου 2016, τιμήθηκε ἡ μνήμη τῆς Κοιμήσεως τῆς Ἁγίας Ἄννης, τῆς ὁσιομάρτυρος Ἁγίας Παρασκευῆς καὶ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος καὶ Ἰαματικοῦ Παντελεήμονος στοὺς  τρεῖς μεταβυζαντινoὺς ναοὺς τῶν Μεγ. Βραγγιανῶν.

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι…

Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ θεολόγου

Τὴ Δευτέρα 25 Ἰουλίου στὸν ἱστορικὸ καὶ κατάφορτο ἁγιογραφιῶν ἱ. ν. τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου μὲ λειτουργὸ τὸν π. Κωνσταντῖνο Κουτσουπιᾶ καὶ ἱεροψάλτη τὸν Θεοφάνη Θεοδώρου τελέστηκε ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ Θεία Λειτουργία εἰς μνήμην τῆς μητέρας τῆς Παναγίας.

Ἀπὸ τὴν ἀρτοκλασία

 τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἁγίας Παρασκευῆς 

«ὑπὸ τὸ βλέμμα τοῦ Εὐγενίου»

Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας μέρας πραγματοποιήθηκε ὁ πανηγυρικὸς ἑόρτιοςἑσπερινὸς μετ᾿ ἀρτοκλασίαςκαὶ Λιτάνευση τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος,
  καὶ τὴν Τρίτη τὸ πρωΐ, στὶς 26 Ἰουλίου, , ὁ Ὀρθρος καὶ Θεία Λειτουργία τῆς παρθενομάρτυρος ἁγίας Παρασκευῆς, παρουσίᾳ πλήθους πιστῶν· εἴχαμε τὸ προνόμιο τῆς πανηγυρικῆς ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας μετὰ Θείου κηρύγματοςστὸ καθολικὸ τῆς πάλαι ποτὲ ἱ. μ. Ἁγίας Παρασκευῆς τῶν Βραγγιανῶν μὲ τὴν παρουσία τοῦ σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Καρπενησίου κ. Γεωργίου. 

Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος

Συλλειτουργοί του ὁ τέως ἐφημέριος  τῶν Μεγ. Βραγγιανῶν ὁ π. Παναγιώτης Τσιώλης καὶ ὁ νῦν ἐφημέριος π. Κωνσταντῖνος Κουτσουπιᾶς, ὁ π. Κωνσταντῖνος Δ. Τσιώλης μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὸ Βαλάρι τῶν Βραγγιανῶν, ὁ ἐφημέριος τοῦ Τροβάτου π. Βαρσανούφιος καὶ ὁ ἱερομόναχος π. Ἱλαρίων ἀπὸ τὴν Ἁγία Τριάδα τῶν Ἀγράφων.

Ὁ μητροπολίτης κ. Γεώργιος

καὶ οἱ ἱεροψάλτες:  Θεοφ. Θεοδώρου,

Περικλῆς Ἀντωνίου, Χρῆστος Τσιάρας

Ἱεροψάλτες ἦσαν οἱ: Γεώργιος Θεοδώρου, Θεοφάνης Θεοδώρου, Περικλῆς Ἀντωνίου, Κωνσταντῖνος Πολονύφης, Χρῆστος Τσιάρας. Παρόντες καὶ ὁ Δήμαρχος Ἀγράφων κ. Θεόδωρος Μπαμπαλῆς, ὁ περιφ. Σύμβουλος Λάμπρος Τσιτσάνης καὶ ὁ Δημοτικὸς Σύμβουλος κ. Λάμπρος Ζαμπάκας. 

π. Παναγιώτης Τσιώλης

Τὴ φροντίδα τοῦ χώρου καὶ τὴν ἐπιμέλεια τῆς ἑορτῆς εἶχε ὁ ἐπίτροπος Ἀριστείδης Θ. Τσιώλης. Στὸν κηρυγματικό του λόγο ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στὸν βίο καὶ τὰ θαύματα τῆς ἁγίας Παρασκευῆς καὶ πὼς τὸ παράδειγμα τῆς πίστεως καὶ τῶν ἀρετῶν της πρέπει νὰ λειτουργεῖ ὡς πρότυπο ἀγώνα καὶ μαρτυρίου πίστεως στοὺς σημερινοὺς καιρούς.

Τὸ θεῖο κήρυγμα τοῦ μητροπολίτου Καρπενησίου στὴν Ἁγ. Παρασκευὴ Μεγ. Βραγγιανῶν, 26 Ἰουλίου 2016 (VIDEO)

 Ὁ ἐφημέριος τῶν Βραγγιανῶν π. Κωνσατντῖνος καλωσόρισε τὸν νέο ποιμενάρχη καὶ τοῦ προσέφερε ὡς δῶρο τοὺς τόμους τῆς Ἀλληλογραφίας τοῦ Ἀναστασίου Γορδίου.

Ὁ μητροπολίτης Καρπενησίου κ. Γεώργιος

Τὸν νέο Μητροπολίτη καλωσόρισε καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου «Ἀναστάσιος Γόρδιος» κ. Γεώργιος Χρήστου ὁ ὁποῖος ἐκ μέρους τοῦ Δ. Σ. τοῦ Συλλόγου τοῦ προσέφερε μία εἰκόνα τοῦ Ἀναστασίου Γορδίου φιλοτεχνημένη μὲ τὴν τεχνικὴ τῆς παλαίωσης ἀπὸ τὴν κ. Ἀγγελικὴ Ἀποστόλου. 

Ὁ Σεβασμιώτατος κ. Γεώργιος μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἀναστασίου Γορδίου 

Ἐκ μέρους τῶν ἐνοριτῶν προσφώνησε τὸν σεβασμιώτατο κ. Γεώργιο ὁ ἐκπαιδευτικὸς κ. Νικ. Ἀλεξάκης. 

Μετάληψις

Λιτάνευση τῆς εἰκόνας τῆς   ἁγ.  Παρασκευῆς

Ἀκολούθως, ὁ Σεβασμιώτατος μὲ τοὺς συλλειτουργούς του ὑποδέχθηκαν τὸ ποίμνιο τῆς περιοχῆς στὸ νέο ἀρχονταρίκι τοῦ Ναοῦ ἔργο τοῦ ἐφημερίου καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιτροπῆς τῆς ἐνορίας τῶν Μεγ. Βραγγιανῶν. 

Ἁγία Παρασκευή: ἔξοδος τῆς εἰκόνος πρὸς προσκύνησιν

Στοὺς προσκυνητές, μὲ μέριμνα καὶ δαπάνη τῆς Ἐνορίας καὶ τοῦ Συλλόγου «Ἀναστάσιος Γόρδιος» διανεμήθηκε ψηφιακὸς δίσκος (DVD) μὲ τὸν λόγο τοῦ ἀειμνήστου Καθηγητὴ Ἀθανασίου Παλιούρα γιὰ τὸ «Ἑλληνομουσεῖον Ἀγράφων». Ἀκολούθησε τὸ ψυχαγωγικὸ μέρος τῆς πανηγύρεως στὸν χῶρο τῆς πηγῆς «Φοντάνα».

Ὁ χορός. 

  Ὑπὸ βροχήν ‒καλοκαιρινὴ μπόρα‒ τελέστηκε ὁ ἑσπερινὸς τῆς μνήμης τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος στὸν ἀρχαιότερο (μέσα 16^ου αἰ.) ναὸ τοῦ τόπου, τὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὸν συνοικισμὸ Στανάδες, ἐνῶ τὴν ἑπομένη τὸ μυστήριο τῆς Θεία Εὐχαριστίας εἶχε ‒μετὰ τὸν πανηγυρικὸ χαρακτῆρα τῆς προηγουμένης ἡμέρας‒, κατανυκτικὸ περιεχόμενο μὲ τὴν παραδοσιακὴ βυζαντινὴ μελίρρυτη ψαλτικὴ τοῦ ἱεροψάλτη Γεωργίου Θεοδώρου συμψάλλοντας μετὰ τοῦ Θεοφάνη Θεοδώρου καὶ τοῦ Περικλῆ Ἀντωνίου. 

Ἱ. Ν. Ἁγ. Δημητρίου· συνοικισμὸς Στανᾶδες

Μετὰ τὴν ἀπόλυση ὁλοκληρώθηκε, μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ εὐχῶν γιὰ Χρόνια Πολλά, στὸν θαυμάσιο αὔλειο χῶρο τοῦ Ναοῦ, τὸ θερινὸ λειτουργικὸ καὶ προσκυνηματικὸ τριήμερον ἱερόν.

 Ὁ ἱεροψάλτης Θεοφ. Θεοδώρου στὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα  στὸν Ἅγιο Δημήτριο 

Ἐκ τῶν ἔσω στὸν αὔλειο χῶρο τοῦ Ἁγίου Δημητρίου

Οἱ Ἀγραφιῶτες καὶ οἱ ἐπισκέπτες τῆς περιοχῆς εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ λειτουργηθοῦν καὶ στοὺς τρεῖς αὐτοὺς ἱστορικοὺς ναοὺς τῶν Μεγ. Βραγγιανῶν ‒τόπους λατρείας τοῦ Ὑψίστου ἀλλὰ καὶ σπουδῆς τῶν Γραμμάτων‒ οἱ ὁποῖοι φέρουν στὸ «σῶμα» τους τὶς προσευχές, τὶς δεήσεις, τὶς χαρές, τὰ δάκρυα, τὴ χαρμολύπη αἰώνων· τὴ λειτουργική, κοινωνικὴ καὶ πνευματικὴ ζωὴ τῶν κατοίκων τοῦ χώρου τοῦ «Ἑλληνομουσείου Ἀγράφων».

                                                              Κωνσταντῖνος Σπ. Τσιώλης

Μπορεῖτε ἐπίσης νὰ δεῖτε τὸ βίντεο μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ μητροπολίτη Καρπενησίου κ. Γεωργίου καὶ  ἐδῶ

 

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ (1938-2016)

Χριστόφορος Δημ. Ἀλεξάκης († 30 Ἰουνίου 2016)

Πτωχότερο, πολὺ πτωχότερο πλέον τό «Ἑλληνομουσεῖον Ἀγράφων», τὰ ἱστορικὰ  Ἄγραφα, καθὼς τὸ ἀπόγευμα τῆς 30^ῆς Ἰουνίου 2016 ἐκοιμήθη, τὸν ὀφειλόμενον ὕπνον, ὁ Χριστόφορος Δημ. Ἀλεξάκης, ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος προσπάθησε μὲ ὀργανωμένο τρόπο νὰ παρουσιάσει τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τοῦ τόπου ὅπου λειτουργοῦσε ἡ Σχολὴ τῆς Γούβας τῶν Μεγ. Βραγγιανῶν ἀλλὰ καὶ τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῶν Ἀγράφων. 

Εἶχε ἀποταμιεύσει στὴν ψυχή του τὶς παραδόσεις τοῦ Γένους καὶ τοῦ τόπου του, τῆς γενέτειράς του. Ἡ προσωπικότητά του ἐκδηλωνόταν μὲ μία εὐγένεια, καλωσύνη καὶ πραότητα ποὺ ἐντυπωσίαζε ὅσους τὸν γνώριζαν ἀλλὰ καὶ ὅσους συνεργάζονταν μαζί του. Βαρειά, βαρύτατη ὑπῆρξε ἡ ἀπώλειά του γιὰ τὰ Ἄγραφα . Εὔλογη ἡ ἐκ τῆς ἀπωλείας του ὀδύνη τῆς συζύγου του Εἰρήνης τῶν θυγατέρων του Αἰκατερίνης καὶ Ἑλένης καὶ τῶν ἐγγονιῶν του καὶ ἡ θλίψη μέσα στὴν ὁποία διατελοῦμε ὅλοι ὅσοι γνωρίσαμε καὶ ἐκτιμήσαμε τὸ ἔργο καὶ τὴν προσωπικότητα τοῦ ἐκλιπόντος· τὸν καλὸ οἰκογενειάρχη, τὸν ἔντιμο πολίτη καὶ εὐσυνείδητο ἐρευνητὴ τῆς τοπικῆς ἱστορίας. Ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας ἔδειξε ἐπιμέλεια καὶ ἀγάπη γιὰ τὰ Γράμματα καὶ τὴ Γνώση καὶ ἔτρεφε ἰδιαίτερη ἱκανοποίηση στὴν ἔρευνα, τὴν ἀναζήτηση καὶ τὸν ἐμπλουτισμὸ τῶν γνώσεων του κυρίως σὲ ὅσα ἀφοροῦν τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῶν Ἀγράφων. 

Χριστόφορος Ἀλεξάκης παραλαμβάνει, 

στὶς 24 Μαΐου 2009, τ

ὸ τιμητικὸ δίπλωμα γιὰ τὴ συβλολή του 

στὴν ἵδρυση καὶ λειτουργία τοῦ Συλλόγου «Ἀναστάσιος Γόρδιος.

Ἀρωγὸς τῶν ἀναζητήσεών του καὶ τῶν συγγραφῶν του ἡ πλούσια οἰκογενειακὴ καὶ τοπικὴ προφορικὴ καὶ γραπτὴ παράδοση τῆς ὁποίας ὑπῆρξε κοινωνὸς ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόναι. Ἡ εὐγενὴς φυσιογνωμία του ἀποτελεῖ φωτεινὸ παράδειγμα γιὰ τοὺς ἐπιγενομένους ἐνῶ φρόντισε νὰ πλουτίσει τὸν τόπο του μὲ τὰ πνευματικὰ πονήματά του, παρακαταθήκη γνώσης γιὰ τὶς ἐπερχόμενες γενιές, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ παράδειγμα τοῦ ἤθους του καὶ τῆς γενναιότητας τῆς καρδιᾶς του.

    

  Γεννήθηκε τὸ 1938 στὰ Μεγάλα Βραγγιανὰ τῶν Ἀγράφων, τὰ Βρανιανὰ τοῦ Εὐγενίου Γιαννούλη καὶ τοῦ Ἀναστασίου Γορδίου. Ἤταν τὸ πρῶτο ἐκ τῶν δύο τέκνων τοῦ Δημητρίου καὶ τῆς Αἰκατερίνης Ἀλεξάκη· ὁ ἄλλος ὁ Ἠλίας († 1996). Ἀπὸ τὸν πατέρα του Δημήτριο (†1993)  Γραμματέα τῆς Κοινότητος τῶν Μεγάλων Βραγγιανῶν, καὶ γιὰ τὰ δεδομένα τοῦ τόπου καὶ τῆς ἐποχῆς ἑνὸς προικισμένου πνευματικὰ ἀνθρώπου, κληρονόμησε τὴν ἔφεση γιὰ τὰ Γράμματα καὶ τὶς πνευματικὲς ἀνησυχίες γενικότερα. Μαθήτευσε τὴν περίοδο τοῦ Ἐμφυλίου στὸ σχολεῖο τῆς γενέτειράς του καὶ τῆς Καρδίτσας, ὅπου συνέχισε φοιτώντας στὸ Γυμνάσιο Καρδίτσας τὴν περίοδο 1951-1957. 

 Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς στρατιωτικῆς του θητείας διορίστηκε στὸ Ὑπουργεῖο Ἐμπορίου καὶ κατόπιν μετατάχθηκε στὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν, ἐνῶ τὸ διάστημα 1965-1967 παρηκολούθησε σεμινάρια τῆς Σχολῆς Δημόσιας Διοίκησης. Συνταξιοδοτήθηκε τὸ 1989 καὶ ἀπὸ τότε ἄρχισε τὸ συγγραφικό του ἔργο τὸ ὁποῖο κυρίως ὁριοθετεῖται στὴν πνευματικὴ τριλογία του: Βραγγιανὰ Ἀγράφων καὶ Ἑλληνομουσεῖο Ἀγράφων (1991), Τὰ Γράμματα στὴν περιοχὴ τῶν Ἀγράφων κατὰ τὴν Τουρκοκρατία (2004) καὶ Ἄγραφα. Ἱστορία, Γεωγραφία, Μνημεῖα (2013).

  Στὸ πρῶτο, «Βραγγιανὰ Ἀγράφων καὶ Ἑλληνομουσεῖο Ἀγράφων» τὴ μοναδική, ἀξιόλογη μονογραφία γιὰ τὰ Μεγάλα Βραγγιανά, ὁριοθετεῖ τὸν τόπο μὲ γεωγραφικὰ καὶ μορφολογικὰ γνωρίσματα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα ποὺ διαδραματίστηκαν στὸν τόπο καὶ τὴν εὐρυτέρη περιοχὴ ἐνῶ ἀναδεικνύει τὶς λαογραφικὲς καὶ πολιτισμικὲς ἰδιατερότητες τῆς περιοχῆς. Ἀκόμη, ἀναφέρεται στὴν ἀνάπτυξη τῆς παιδεία ς τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας μὲ τὸ «Ἑλληνομουσεῖον Ἀγράφων», ἐνῷ δίνει μεγάλη ἔμφαση στὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ ἀρχιτεκτονικὴ   ἱστορία καὶ τέχνη ποὺ ἀναπτύχθηκε στὴν περιοχή στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων.

   Στὸ δεύτερο, «Τὰ Γράμματα στὴν περιοχὴ τῶν Ἀγράφων κατὰ τὴν Τουρκοκρατία» πραγματεύεται τὴν ἵδρυση καὶ λειτουργία τῶν Σχολῶν τῶν Ἀγράφων μὲ ἄξονα τὸν θεμελιωτὴ τῆς Παιδεἰας στὴν περιοχή, Εὐγένιο Γιαννούλη τὸν Αἰτωλό, ἀλλὰ καὶ τὸν μαθητή του τὸν φιλοστόργως βιογραφήσαντα τὸν δάσκαλό του, Ἀναστάσιο Γόρδιο. Περιγράφονται ἡ ἵδρυση καὶ λειτουργία τῶν Σχολῶν Καρπενησίου, Βραγγιανῶν  καὶ Φουρνᾶ καθὼς καὶ ἄλλων μικροτέρων σχολείων καὶ ἡ προσφορά τους στὸν Ἑλληνισμό.

  Μὲ τὸ τρίτο ὀγκῶδες ἔργο του «Ἄγραφα. Ἱστορία, Γεωγραφία, Μνημεῖα», προϊὸν ἐρευνητικοῦ μόχθου πολλῶν ἐτῶν, ὁλοκληρώνει τὸν κύκλο τῶν ἐρευνῶν του γιὰ τὴν ἱστορικὴ περιοχὴ τῶν Ἀγράφων ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια μέχρι τὶς μέρες μας καὶ παρουσιάζει μία ὁλοκληρωμένη εἰκόνα γιὰ τὰ Ἄγραφα στὴ διαδρομή τοῦ χρόνου ἐνῶ ἐμπλουτίζει μὲ ἐπάρκεια τὴν ἱστοριογραφία τοῦ τόπου.

 Ἐπὶ 16 ἔτη ἀρθρογραφοῦσε στὴν ἐφημερίδα τοῦ τόπου του «Μεγάλα Βραγγιανά - Ἑλληνομουσεῖον Ἀγράφων» μὲ παρεμβάσεις του ποὺ ἀφοροῦσαν θέματα ἱστορίας καὶ πολιτισμοῦ τῆς γενέτειράς του, τῶν Μεγάλων Βραγγιανῶν.

 Ὑπῆρξε ἱδρυτικὸ μέλος τοῦ Συλλόγου «Ἀναστάσιος Γόρδιος» καὶ κατὰ καιροὺς μέλος τοῦ Δ. Σ. ἐνῶ συμμετεῖχε στὶς δραστηριότητες καὶ τὸ γενικότερο ἔργο τοῦ Συλλόγου, καὶ μὲ τὴ φυσική του παρουσία ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ συμβουλευτική του συνδρομή. Γιὰ τὴ συμβολὴ του στὴν ἵδρυση καὶ λειτουργία τοῦ Συλλόγου «Ἀναστάσιος Γόρδιος» τιμήθηκε μὲ ἀναμνηστικὸ δίπλωμα σὲ εἰδικὴ ἐκδήλωση γιὰ τὰ 30 χρόνια λειτουργίας τοῦ Συλλόγου στὶς 24 Μαΐου 2009.*

Ὁ Χριστόφορος Ἀλεξάκης ψηφοφορεῖ
στὶς Ἀρχαιρεσίες τοῦ Συλλόγου «Ἀναστάσιος Γόρδιος

 Ἡ χρηστότης μὲ τὴν ὁποία πέρασε τὴ ζωή του καὶ τὸ ἦθος του συγκίνησε ὅλους τοὺς Ἀγραφιῶτες  ὅλους τοὺς ὁμοχώριούς του οἱ ὁποῖοι  τὸν προέπεμψαν μὲ συγκίνηση, στὴν τελευταία κατοικία του στὸ κοιμητήριο τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου Βραγγιανῶν, στὸ τόπο καὶ τὰ χώματα ὅπου εἶδε πρώτη φορὰ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου πρὶν 78 χρόνια. Ἡ πνευματική του παρακαταθήκη ἀλλὰ καὶ ὁ τόνος τῆς ζωῆς του, ἀπαύγασμα τῆς ἐσωτερικῆς πνευματικῆς του ζωῆς, θὰ μᾶς συντροφεύουν πάντα.

Ἡ μακαρία ψυχή του ἂς ἀναπαυθῇ εἰς  τοὺς κόλπους τῆς θείας εὐσπλαχνίας.

                                                                                    Κωνσταντῖνος Σπ. Τσιώλης

  *Δεῖτε  ἐδῶ  βίντεο μὲ τὸν χαιρετισμὸ τοῦ Χριστόφορου Ἀλεξάκη στὴν ἐκδήλωση γιὰ τὰ 30 χρόνια λειτουργίας τοῦ Συλλόγου «Ἀναστάσιος Γόρδιος» στὶς 24 Μαΐου 2009.

Ἠλίας Λιάσκος († 17 Ἰουνίου 2016)

 Στὰ Μεγ. Βραγγιανά,
Στὸ Συνέδριο
«Τὰ  Ἄγραφα στὴ διαδρομὴ τῆς Ἱστορίας»,
 στὶς 10 Αὐγ. 2008

Τὸ «Ἑλληνομουσεῖον Ἀγράφων» ἐκφράζει τὴν βαθύτατη λύπη του γιὰ τὴν εἰς Κύριον ἐκδημίαν, στὶς 17 Ἰουνίου ἔ. ἔ., τοῦ Ἠλία Λιάσκου, προέδρου τῆς ἱστορικῆς «Πανευρυτανικῆς Ἑνώσεως». Ὁ συμπατριώτης, φίλος, ἐπιστήμων, συνεργάτης, ὁ ἀνθρωπιστὴς  καὶ ἀνιδιοτελὴς ἀγωνιστὴς τοῦ δικαίου Ἠλίας Λιάσκος δὲν «μένει» πιὰ ἐδῶ. Εἴχαμε τὴν ἀγαθὴ τύχη νὰ συνεργαστοῦμε γόνιμα μαζί του ἐπὶ πολλὰ ἔτη γιὰ τὰ ζητήματα τῆς μελέτης καὶ τῆς ἀνάδειξης τῆς ἱστορικῆς καὶ πολιτισμικῆς κληρονομιᾶς τῶν Ἀγράφων. Εἴχαμε τὸ προνόμιο νὰ εἴμαστε μέλη τοῦ κύκλου τῶν φίλων του καὶ ζήσαμε μαζὶ ἀλησμόνητες προσωπικὲς  στιγμές. 

  

Ἀπὸ τὴν ὁμιλία του 

στὸν χῶρο τῆς πηγῆς «Φοντάνα» 

τῶν Μεγ. Βραγγιανῶν

 στὶς 10 Αὐγ. 2008

Εἴχαμε τὴν μεγάλη τιμή, στὶς 10 Αὐγούστου 2008, νὰ εἶναι ὁμιλητὴς στὸν χῶρο τῆς πηγῆς «Φοντάνα», στὸν τόπο ὅπου πάλαι ποτὲ ἦταν ἡ ἕδρα τῶν Σχολῶν τῶν Ἀγράφων, μὲ θέμα: «Ἡ Ἰατρικὴ στὶς Σχολὲς τῶν Ἀγράφων» στὸ πλάισιο τοῦ Συνεδρίου «Τὰ Ἄγραφα στὴ διαδρομὴ τῆς Ἱστορίας». 

Ἀπὸ τὴν ὁμιλία του 

στὸν χῶρο τῆς πηγῆς «Φοντάνα» 

τῶν Μεγ. Βραγγιανῶν 

στὶς 10 Αὐγ. 2008

Τελευταίως μάλιστα ἦταν  εὐεργετικὴ γιὰ τὸν τόπο καὶ τὴν ἐνορία μας ἡ καταλυτικὴ συμβολή του στὴ ἀπόκτηση προσωπικῶν λειτουργικῶν ἀντικειμένων-κειμηλίων τοῦ μακαρίου ἱερέως τῶν Μεγάλων Βραγγιανῶν, παπα-Λάμπρου Ἀλβανοῦ. Εὐγενής, ἀγαπητικὴ ψυχὴ ὁ Ἠλίας Λιάσκος· ἀλλὰ καὶ ἀνδρεία παρουσία, βγαλμένη λὲς ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες τῆς πατρίδας: τὶς ἀγωνιστικὲς ἡρωϊκὲς μορφὲς τοῦ 1821, τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως. Στὰ δάκρυα τοῦ οἰκογενειακοῦ περιβάλλοντός του ἂς συνενώσουμε ἐμεῖς οἱ Ἀγραφιῶτες, τὴ θλίψη μας, τὰ δάκρυά μας γιὰ τὴν ἀδόκητη ἀπώλεια τοῦ ἐκλεκτοῦ αὐτοῦ τέκνου τῶν ἱστορικῶν Ἀγράφων.  Ἡ μητέρα γῆ τῶν Ἀγράφων ἂς καλύψει ἐλαφρῶς τὴν εὐγενῆ  Του μορφή, οἱ δὲ οὐρανοὶ ἂς δεχθοῦν τὴν Μακαρία ψυχή Του ἐν ταῖς Σκηναῖς τῶν Δικαίων.

 

                              

Στὰ Μεγ. Βραγγιανά, 

Στὸ Συνέδριο «Τὰ  Ἄγραφα στὴ διαδρομὴ τῆς Ἱστορίας»,

 στὶς 10 Αὐγ. 2008, 

μαζὶ μὲ τὸν κ. Γιάννη Καρυδά, 

τὴν κ. Δήμητρα Μαραγιάννη καὶ τὸν κ. Ἀνδρέα Καμπιτζιώνη

        

Στὰ Μεγ. Βραγγιανά, 

Στὸ Συνέδριο 

«Τὰ  Ἄγραφα στὴ 

διαδρομὴ τῆς Ἱστορίας», 

στὶς 10 Αὐγ. 2008

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ὁ Ἠλίας Λιάσκος γεννήθηκε τὸ 1945 στὸν συνοικισμὸ Φουσιανὰ τῆς κοινότητας Πρασιά (Ζελενίτσα) τῶν Ἀγράφων τῆς Εὐρυτανίας. Μέλος πολυμελοῦς οἰκογένειας (ἑπτὰ ἀδέλφια· πέντε ἄρρενα καὶ δύο θήλεα) μαθήτευσε στὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο τῆς γενέτειράς του καὶ ἔκαμε τὶς γυμνασιακές του σπουδὲς στὴν Ἀθήνα ὡς μαθητὴς νυκτερινοῦ σχολείου καὶ ταυτόχρονα ἐργαζόμενος. Φοίτησε στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ ΑΠΘ καὶ κατόπιν ὑπηρέτησε ὡς φιλόλογος στὴ Μέση Ἐκπαίδευση κυρίως στὴ Σχολὴ Ἀναβρύτων στὴν Ἀθήνα καὶ στὰ Σχολεῖα Ἑλληνοπαίδων Ἐξωτερικοῦ στὴ Γερμανία. Παντρεύτηκε τὴν Ἑλένη Χαλαστάνη ἀπὸ τὴν Πρασιὰ τῶν Ἀγράφων καὶ ἀπέκτησαν δύο τέκνα τὸν Γεώργιο καὶ τὸν Ἀριστείδη. Ὑπῆρξε μέλος τοπικῶν πολιτιστικῶν συλλόγων τῆς περιοχῆς καταγωγῆς του –κυρίως τοῦ Συλλόγου Ἀπεραντίων–  καὶ ὑπεύθυνος  ὕλης τοῦ περιοδικοῦ  «Ἀπεραντιακά». Ἐπὶ τρεῖς δεκαετίες ἦταν ἐνεργὸ μέλος τῆς ἱστορικῆς «Πανευρυτανικῆς Ἕνωσης», μέλος Δ.Σ., Γραμματέας καὶ τὴν τελευταία διετία Πρόεδρός της.