ΖΥΡΑΝΝΑ ΖΑΤΈΛΗ: «ΦΑΛΑΚΡΆ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΑ»

 

Ζυράννα Ζατέλη: «φαλακρὰ τὰ γράμματα χωρὶς τόνους καὶ πνεύματα»

Ζυράννα Ζατέλη. 
ἀκρυκικὸ σὲ χαρτί.
Ἔργο (2024) Κώστα Ντιό

Σὲ ἐρώτηση τῆς δημοσιογράφου Δήμητρας Καραγιάννη ‒σὲ λογοτεχνικὸ συνέδριο τοῦ περιοδικοῦ «Παρέμβαση», στὴν Κοζάνη, στὶς 6 Ὀκτ. 2024‒,σχετικὰ μὲ τὸ ζήτημα τῆς χρήσης τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, τοῦ πολυτονικοῦ δηλ., ἡ συγγραφέας Ζυράννα Ζατέλη ἀπάντησε:

«Εἶναι θέμα αἰσθητικῆς. Ὅταν πρωτοδιάβασα βιβλίο σὲ μονοτονικὸ μοῦ φάνηκαν σὰν φαλακρὰ τὰ γράμματα. Δυσκολεύτηκα νὰ τὸ διαβάσω. Οἱ πιὸ γρήγορες οἱ πιὸ πρόχειρες σημειώσεις ποὺ κάνω εἶναι μὲ πνεύματα καὶ τόνους. Δὲν θέλω αὐτὸ νὰ τὸ ἀπαρνηθῶ. Γιατί; Μὲ ὑποχρεώνει κανείς;

Βεβαίως εἶναι ἕνας παραπάνω βάσανο γιὰ τὸν ἐκδότη· γιατὶ ἐγὼ δὲν δίνω δισκέτα. Δίνω χειρόγραφα καὶ τὰ ἀντιγράφουν. Ὑπῆρχε μιὰ καλὴ ἀντιγράφος· ἐξαιρετική, ἡ ὁποία ἦταν παλαιότερη καὶ ἤξερε πολυτονικό. Μετὰ ἦλθε μία κοπελλίτσα ποὺ δὲν ἤξερε. Ἔβαζε στὸ «ἕνας» ψιλὴ καὶ ὀξεία! Ἀλλά, ἔμαθε.

Εἶναι, λοιπόν, ἕνας παραπάνω μπελᾶς γιὰ τὸν ἐκδότη μου, ἀλλὰ εἶναι ἡ χαρά μου αὐτή, καὶ τὸ κέφι μου. Ἔτσι θέλω νὰ εἶμαι. Γιατὶ ὄχι;

Δὲν ἔχω ὑπολογιστὴ ὄχι γιατὶ εἶμαι κατὰ τῆς τεχνολογίας. Ἴσα-ἴσα πιστεύω ὅτι ἡ τεχνολογία σὲ κάποιους τομεῖς εἶναι πραγματικὴ ἐπανάσταση.

Μὴν μοῦ ἀφαιρέσετε τὴ γραφομηχανή, τὸ χαρτί, τὸ μολύβι· γιατὶ θὰ βρεθῶ σὲ κενὸ ἀέρος.

Ἂν κάποτε θελήσω νὰ ἀποκτήσω ὑπολογιστή· ὄχι γιὰ νὰ γράφω, γιὰ ἄλλους λόγους, θὰ τὸ κάνω. Δὲν ἔχω κώλυμα. Ἔχω ὅμως κάποιες αἰσθητικὲς προτιμήσεις. Μοῦ ἀρέσει νὰ γράφω στὸ χέρι.

Δακτυλόγραφο τῆς Ζ. Ζατέλη
μὲ τὶς ἀπόψεις της 
περὶ τοῦ πολυτονικοῦ.
Ἀπό: http://www.
polytoniko.org/
apops.php?newlang
Ἀθήνα, 13 Αὐγούστου 2006.

Γράφω καὶ στὴ γραφομηχανή μου. Ἔχω μιὰ χαλκέντερη Olympia. Mοῦ τὴν χάρισε τὸ ἑλληνικὸ προξενεῖο στὸ Βερολίνο. τὸ 1996. Εἶχαν περάσει πιὰ στοὺς ὑπολογιτές. Τὴν εἶχαν 30 χρόνια. Τὴν ἔχω κι ἐγὼ ἀπὸ τὸ 1996. Μιὰ φορὰ μόνο μοῦ κόλλησε. Τὴν πῆγα στὴν Ἀριστείδου. Ὑπῆρχαν ἐκεῖ ἀκόμη ἄνθρωποι ποὺ ἔφτιαχναν γραφομηχανές. Μοῦ εἶπε:

— Τέτοιες γραφομηχανὲς δὲν ξαναβγαίνουν. Ἂν κάποτε θελήσετε νὰ τὴν δώσετε τὴν παίρνω.

Τοῦ ἀπάντησα:

— Ὄχι, τὴν θέλω γιὰ τὸν ἑαυτό μου!

Ἔχω χειροκίνητες, ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἠλεκτρική· ἀλλὰ μὲ ταινία· καὶ τὴν ἀγαπῶ πολύ. Τὶς ταινίες πρέπει νὰ τὶς παραγγέλνω πιὰ ἀπὸ τὴ Γερμανία. Ἀλλά, παραγγέλνω μεταξωτές, οἱ ὁποῖες ἔχουν μακρὰ διάρκεια ζωῆς».

ΑΓΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

 

Νέα φορητὴ εἰκόνα στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Τρύφωνος

τοῦ Δήμου Ἁγίων Ἀναργύρων-Καματεροῦ

 

Μὲ πρωτοβουλία τοῦ π. Γεωργίου Θεοδωροπούλου ‒δαπάναις δὲ ἡμῶν‒ φιλοτεχνήθηκε καὶ ἀναρτήθηκε στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Τρύφωνος τοῦ Δήμου Ἁγίων Ἀναργύρων-Καματεροῦ, φορητὴ εἰκόνα, διαστάσεων 38 Χ120 ἑκατοστῶν,  τοῦ ἁγίου Εὐγενίου τοῦ Αἰτωλοῦ: ἔργο (2023) τοῦ  ἁγιογράφου Ἀθανασίου Τσικούρα.

Κ. Σπ. Τ.

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΡΙΤΣΑ;

 

Ἡ Ρίτσα Παρθένη, ἡ καλὴ ἀγραφιώτισσα ποὺ διαμένει στὸ Ἄργος καὶ ἔχει ἰδιαίτερη ἔφεση στὰ Γράμματα, δημοσίευσε ἕνα μικρὸ κείμενο μὲ τὶς σκέψεις γιὰ τὴν γενέτειρά της, τὰ Μεγάλα Βραγγιανά, καὶ τοὺς ἀνθρώπους της, ὅπου φαίνεται ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον της ἀλλὰ καὶ ἡ λαχτάρα της γιὰ τὸν κοινό μας τόπο, τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν ἱστορία του.Δημοσιεύτηκε στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, στὶς 25 Ἰουλίου 2024, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τῆς ἁγίας Παρασκευῆς καὶ τῆς ἱστορικῆς ‒ἀπὸ τέλη τοῦ 19^ου αἰ. τοὐλάχιστον‒ πανηγύρεως ποὺ πραγματοποιεῖται στὸν περιβάλλοντα χῶρο τοῦ Ναοῦ καὶ στὸν χῶρο τῆς πηγῆς «Φοντάνα» τοὺ Εὐγενίου Γιαννούλη.

Στὸν αὔλειο χῶρο τῆς Ἁγ.Παρασκευῆς
στὶς 26 Ἰουλίου περὶ τὸ 1965.
Ὁ παπα-Λάμπρος Θεοδώρου στὸ κήρυγμα 
τῆς ἡμέρας

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΡΙΤΣΑ;

Αὐτές τὶς τρεῖς λέξεις πάντα μπροστά μου βρίσκω σὲ κάθε προφίλ ... Ναί, αὐτὴ τὴ φορὰ σκέφτομαι:

—ΑΥΡΙΟ, 26 ΙΟΥΛΙΟΥ, ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡTΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ, ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΒΡΑΓΓΙΑΝΑ

Εὔχομαι σὲ ὅλους ὅσους θὰ βρεθοῦν στὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ μετὰ στὴ γιορτή, βοήθειά τους καὶ νὰ περάσουν καλά ..

Πολλοὶ ὅμως δὲν θὰ εἶναι ἐκεῖ. Ἁπλὰ θὰ εἴμαστε μὲ τὴ σκέψη καὶ μὲ τὶς ἀναμνήσεις μας.

Ἀπὸ τὴν πανήγυρι τῆς Ἁγ. Παρασκευῆς
τὸ 1976. Ὁ Γιῶργος Κων. Γούλας μὲ 
τὴν παρέα του.

Ἀπὸ τὴν πανήγυρι
τῆς Ἁγ. Παρασκευῆς
τὸ 1976.
Τραγουδᾶ ὁ ἀείμνηστος
Ἀλέκος Κάλης. 

Ἀναπολῶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ χρόνια ποὺ μπόρεσα νὰ εἶμαι ξέγνοιαστη· πρὶν νὰ μὲ πάρει ἡ ζωὴ δίπλα της, μὲ τὰ ἀτέλειωτα ταξίδια της γιὰ κάτι καλύτερο. Ἀναρωτιέμαι ...Πόσες φορὲς εἶχα βρεθεῖ ἐκεῖ σὲ αὐτὴ τὴ μεγάλη γιορτὴ γιὰ τὸ χωριό μας; Καὶ πόσο τυχεροὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ μποροῦν καὶ γυρίζουν ἐκεῖ; Ὅταν, ὅμως, ἀνοίγω τὸν ὑπολογιστή μου, γιὰ ἀρκετὰ λεπτά, δὲν κάνω καμμιὰ κίνηση. Ἁπλὰ σκέφτομαι ἄλλη μιὰ φορά . Ὅμως δὲν πρέπει νὰ κάνω πίσω καὶ πατάω νὰ βρῶ τὸν ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ «ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΟΡΔΙΟΣ». Γιὰ νὰ βρῶ ἴσως κάποια ἀνάρτηση; Ἄλλη μιὰ φορὰ μπροστά μου τὸ δημοτικό μας σχολεῖο. Αὐτὴ ἡ εἰκόνα πάντα μοῦ φέρνει μιὰ χαρὰ καὶ μετὰ πολλὲς μὰ πάρα πολλὲς σκέψεις νὰ μὲ γυρίζουν πίσω, πολὺ πίσω. Ἐκεῖ σὲ αὐτὸ τὸ σχολεῖο ποὺ ἔμαθα τὰ πρῶτα μου γράμματα. Ἐκεῖ ποὺ ἔκανα ὄνειρα πὼς θὰ φτιάξω τὸν δικό μου κόσμο, ὅπως ἐγὼ θὰ ἤθελα.

Μαθητὲς καὶ δάσκαλοι στὸ
δημοτικὸ σχολεῖο Μεγ. Βραγγιανῶν
στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ '60. 

Ὅλα αὐτὰ μὲ πονοῦν μὰ καὶ μὲ κάνουν νὰ νιώθω μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια τόσο πολὺ τυχερή, ποὺ εἶχα γεννηθεῖ σὲ αὐτὸ τὸ χωριό, τὰ Μεγάλα Βραγγιανά. Ἤμουν τυχερὴ ποὺ εἶχα δασκάλους μὲ αὐστηρότητα καὶ μεγάλο πάθος γιὰ τὴ μάθηση τῶν μαθητῶν τους. Ὑπῆρξα τυχερὴ γιατὶ ἀπὸ μικρὴ σκεφτόμουν τὰ πάντα· ὅμως δὲν μιλοῦσα πολύ. Δὲν ἤθελα νὰ βγαίνω μπροστὰ ἐνῷ τὸ μποροῦσα, ὅπως μοῦ εἶχε γράψει ὁ δάσκαλός μοῦυ ὁ κ. Βίκτωρ Κοντονάτσιος. Γιατὶ ἡ σκέψη πήγαινε πάντα πολλὰ βήματα μπροστὰ καὶ ἁπλὰ ἐγὼ σιωπηλὰ τὴν ἀκολουθοῦσα. Τὸ ἤθελα τόσο πολὺ νὰ μποροῦσα νὰ γίνω δασκάλα. Ὅταν ἐγὼ διάβαζα ἡ μάνα μου ἔλεγε:

—Κοίτα νὰ μάθεις νὰ ὑφαίνεις καὶ ἄσε τὸ διάβασμα. Δασκάλα δὲν θὰ σὲ κάμω.

Ἁγία Παρασκευή,
Ἀρτοκλασία, Ἑσπερινός,
25 Ἰουλίου 2024

ΑΥΡΙΟ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ. ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΚΑΛΑ. 

ΡΙΤΣΑ ΠΑΡΘΕΝΗ

KΥΠΡΟΣ : ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

 

Στάση «Μανάρα»

Μεσοκαλόκαιρο. Ζεστό, καυτὸ τὸ πρωϊνὸ τοῦ Σαββάτου 20ῆς Ἰουλίου 1974. Στάση λεωφορείων «Μανάρα», τοπωνύμιο γνωστῆς ἱστορικῆς οἰκογένειας τῆς περιοχῆς. Μὲ τὸν Τάκη, τὸν ἀποκαλούμενο ‒παρωνυμικῶς‒ ὡς «Ὑπουργό», τὸν ὁμοπάτριο, τὸν ὁμοχώριο, τὸν ὁμογείτονα, καὶ μὲ τὸν ἀπαραίτητο ἐξοπλισμό, ἀναμένουν τὸν «Γράψα», τὸ ὄχημα ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο γραφεῖο ταξειδίων, γιὰ νὰ τοὺς ταξειδέψει μακρυὰ ἀπὸ τὴν τύρβη τοῦ Λεκανοπεδίου, στὴ θάλασσα,  στὴν ἀμύθητον δρόσον τοῦ Νότιου Εὐβοϊκοῦ.

Τοῦ εἶπε τὴν προηγουμένη ὁ  «Ὑπουργός».

—Στὸν Ὠρωπὸ πάει αὔριο ὁ «Γράψας», πᾶμε;

Σκέφτηκε πρὸς στιγμὴν τοὺς γεννήτορες του: νὰ βιοπορίζονται στὴν καιόμενη αὐγουστιάτικη ἄσφαλτο τῆς ὁδοῦ Καλλιδρομίου, ‒στὴ Νεάπολη, τὴν ἱστορικὴ γοητευτικὴ συνοικία τῶν Ἀθηνῶν‒ πουλώντας πεπόνια θρακιώτικα καὶ πορτοκάλια σαγκουΐνια Λεωνιδίου. Ὅμως, ἡ ἀποκοτιὰ τῆς νεότητος προτίμησε τὴ θάλασσα τοῦ αἰωνίως κυανίζοντος νοτίου Εὐβοϊκοῦ· μὲ τοῦ βορηᾶ τὰ κύματα καὶ μὲ τὰ δροσερὰ αὐγουστιάτικα μελτέμια, τοὺς μωραϊτιδικοὺς ἐτησίας.

Ἀναμονὴ…. Ὅμως, ὁ «Γράψας» δὲν ἐρχόταν. Πέρασε ὥρα ἀρκετή. Οὔτε ποὺ ἦλθε. Ποῦ κινητὰ καὶ ποῦ internet… μυθικὴ μακαρία τότες. Πέρασε ἀρκετὴ ὥρα. Τίποτε. Ἐπέστρεψαν τελικὰ οἴκαδε. Ἔβαλαν, πρὸς ἀναψυχήν, τὸ ραδιόφωνο. Δημοτικὰ τραγούδια. Παράξενο γιὰ πρωϊνό. Τὰ δημοτικὰ δὲν σταματοῦσαν ἐπὶ ὧρες. Συνειρμικὰ γύρισε, τότε, ἡ σκέψη του στὸν Νοέμβριο τοῦ 1973. Κάθε βδομάδα καὶ στρατιωτικὸς νόμος: "ἀποφασίζομεν καὶ διατάσσομεν" ποὺ συνοδευόταν πάντα μὲ Δημοτικὰ τραγούδια.

Στρατιωτικὸ πραξικόπημα θὰ ἔγινε πάλι, σκέφτηκε.

Σὲ λίγο ὅμως ἀκούστηκε ἀπὸ τὰ ἐρτζιανὰ τὸ θλιβερὸ μαντάτο: Εἰσβολὴ τῶν «συμμάχων» μας καὶ αἰωνίως ἰδίων στὴν Κύπρο· κατοχὴ τοῦ 40%, ποὺ συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ἀνακοινώσεις γιὰ ἐπιστράτευση καὶ ἀγωνία γιὰ τοὺς οἰκείους μας.

 

Ὁ «Ὑπουργός» μόνο, ἐν τῇ ἀγαθότητί του, ψέλλισε:

—Νὰ πᾶμε τὸ ἄλλο Σάββατο.

Ἦλθε τὸ ἄλλο Σάββατο καὶ εἴχαμε ἄλλη κυβέρνηση καὶ ἄλλο πολίτευμα…καὶ ἄλλη Κύπρο.

Ὁ Κων. Καραμανλὴς ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη δήλωνε:

—Οἱ Τοῦρκοι θὰ βρεθοῦν –μιὰν ἡμέρα–  αἰχμάλωτοι τοῦ δολίου σχεδίου των.

Ἐν μέρει βρέθηκαν αἰχμάλωτοι τῶν ἀνοσίων σχεδίων τους, μὲ τὰ ὁποῖα κατασκεύσαν δεσμὰ γιὰ τὸν λαὸ τῆς Κύπρου. Δήμιοι ἄξιοι περιφρονήσεως, ἐργολάβοι  κατακτήσεων ποὺ δὲν ὁμολογοῦν τοὺς πονηροὺς λογισμούς τους, τοὺς δολεροὺς σκοποὺς καὶ στόχους τους. Κι ὅμως, μέσα στὴν ἀπώλεια, ὑπάρχει καὶ κέρδος. Ἡ Κύπρος ‒ ἐπιμένοντας δονκιχωτικά‒  προόδευσε κοινωνικά, οἰκονομικά, πολιτιστικά. Εἰς πεῖσμα πολλῶν, εἶναι ἀνεξάρτητο κράτος, πλῆρες μέρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ τῆς ζώνης τοῦ εὐρώ, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν. Τὸ ἀγκάθι ὅμως τοῦ κατεχομένου τμήματος, τοῦ λαφυραγωγημένου 40% τῆς Κύπρου, παραμένει. Πονάει, πληγώνει τὸν Ἑλληνισμό, μὲ τρόπο ποὺ ἀνθρώπινη φωνὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύσῃ μὲ λέξεις. Τὸ παλαιὸ ἱστορικὸ σύνθημα τῆς ἐποχῆς, τὸ «Δὲν ξεχνῶ», μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει τὴ δυναμικὴ ἐκείνη τῶν πρώτων χρόνων μετὰ τὴν εἰσβολή, ὅμως ὁ Ἑλληνισμὸς ἀκόμη θυμᾶται καὶ κάθε χρόνο τιμᾶ τὴν ἱστορικὴ ἐπέτειο μὲ νέα ἀλλοιώτικα «Δὲν ξεχνῶ», ὡς ἀντίδοτο στὴν ἱστορικὴ λήθη.

Ἡ Κύπρος, ‒γῆ τῆς λεμονιᾶς, τῆς ἐλιᾶς‒ ἡ πεφιλημένη νῆσος, ἂν καὶ ἠθικὰ δικαιωμένη, ἀναμένει καὶ τὴν ἱστορικὴ δικαίωσή της, τὴν ἐδαφικὴ ὁλοκλήρωσή της, κυρίως, ἀπὸ τοὺς συγχρόνους, αἰωνίους ἰδίους, «Ἐμπόρους τῶν Ἐθνῶν», κι ἂς εἶναι αὐτοὶ ποὺ πωλοῦν τὸν Χριστὸν καὶ ἀγοράζουν τὸν Μωάμεθ. Γιὰ νὰ μποροῦν οἱ Κύπριοι νὰ ἀπολαμβάνουν τὶς εὐωδιὲς τῆς διψασμένης γῆς τους·  νὰ ζοῦν, νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ στοχάζονται ἐλεύθερα, Γ ρ α ι κ ι κ ά.

Ντῖνος Ἀγραφιώτης

 

20 ΙΟΥΛΙΟΥ, 1974-2024: ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Τὸ ἱστολόγιό μας ellinomouseionagrafon.blogspot.com μὲ ἀφορμὴ τὴν θλιβερὴ ἐπέτειο τῶν  π ε ν ῆ ν τ α  ἐτῶν εἰσβολῆς καὶ καὶ κατοχῆς τῆς Κύπρου ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ «Ἀττίλα», συμμετέχει, διὰ τοῦ συνεργάτου του Ντίνου Ἀγραφιώτη,  σὲ σχετικὸ μὲ αὐτὸ τὸ ἱστορικὸ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ γεγονός, ἀφιέρωμα τοῦ φιλογενοῦς ἐντύπου ΤΥΡΒΗ. Τὸ φιλόμουσο αὐτὸ μονόφυλλο μπορεῖτε νὰ τὸ δεῖτε ἐδῶ ἢ νὰ τὸ ἀποθηκεύσετε  μὲ τὴν μορφὴ pdf στὸν παρακάτω σύνδεσμο: 

https://mygrevena.gr/wp-content/uploads/2024/07/%CE%A4%CE%A5%CE%A1%CE%92%CE%97-23.pdf

H AΓΙΟΤΗΤΑ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

 Ἐνορία Ἁγίου Γεωργίου Μεγάλων Βραγγιανῶν

Κυριακή, 21 Ἰουλίου 2024

ΛΕΥΤEΡΗΣ ΣΠ. ΤΣΙΩΛΗΣ (1944-2024)

 

Μὲ βαθύτατη θλίψη, μὲ συγκίνηση, μὲ λύπη ἄφατη τὸ «Ἑλληνομουσεῖον Ἀγράφων» ἀποχαιρετᾶ ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτο ‒ἀπὸ τὴν 1^η Ἰουνίου 2024‒ ἕνα ἐκλεκτό του μέλος, ἕναν συμπατριώτη μας,τὸν Λευτέρη Σπ. Τσιώλη, ὁ ὁποῖος διακόνησε τὸν τόπο μας, τὰ Ἄγραφα, τὰ Μεγ. Βραγγιανά, τὸ μέρος ὅπου γεννήθηκε, τὸ Βαλάρι τῶν Βραγγιανῶν, μὲ αὐταπάρνηση καὶ πίστη στὶς ἀξίες τῆς ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς καὶ τῆς ἀφοσίωσης στὶς παραδόσεις καὶ τὴν ἱστορία τῶν Ἀγράφων, τοῦ τόπου μας. Ὅπου κι ἂν βρισκόταν ἡ μέριμνά του, ἡ φροντίδα του, τὸ ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον του ἦταν γιὰ τὰ μέρη μας: τὰ Ἄγραφα μὲ τὰ ψηλὰ βουνά τους. 

26.7.1991. Ὁ Λευτέρης Σπ. Τσιώλης († 1. 6. 2024)
μὲ τὸν ἀείμνηστο ἐπίσης Σπύρο Ἀρ. Τσιώλη († 13.1. 2013)

†

      Σεμνὸς καὶ ἀθόρυβος, ἐργαζόταν μὲ διάθεση νὰ προσφέρει τὸ καλλίτερο ποὺ εἶχε νὰ διαθέσει γιὰ τὴν οἰκογένειά του καὶ τοὺς συντοπίτες του. Ἄνθρωπος τοῦ μέτρου, συμπαθής, συνεργάσιμος καὶ ἐργατικός, τίμησε εὐλαβικὰ τὶς προγόνικές του ἀξίες καὶ πέτυχε νὰ ἔχει τὴν ἐκτίμηση καὶ τὸν σεβασμὸ ὅλων ἐκείνων ποὺ ἐνστερνίζονταν τὶς ἰδέες τῆς προόδου καὶ τῆς προκοπῆς τοῦ τόπου μας· τοῦ τόπου, ὅπου τώρα πλέον ἀναπαύεται ἐν εἰρήνῃ τὸ σῶμα του. Ὁ βίος του καὶ ὡς οἰκογενειάρχης ἀλλὰ καὶ ὡς πολίτης ὑπῆρξε παράδειγμα τιμιότητος και ἀνεπιτήδευτης καλωσύνης πρὸς ὅλους. Εὐγενικὸς χαρακτήρας, συνετὸς καὶ πάντα μὲ ἀγαθὴ προαίρεση.

Ἡ ψυχή του ἂς καταταγῇ στὴν χώρα τῶν Δικαίων

Κωνσταντῖνος Σπ. Τσιώλης