ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΤ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ((30.1.1946 -†25.10.2025):

 

Ἡ ἤρεμη δύναμη τῆς ἱστορικῆς Πανευρυτανικῆς Ἕνωσης

Λίγες, ἐλάχιστες λέξεις ὀφειλόμενης εὐγνωμοσύνης

 στὸν ἀκάματο διάκονο τῶν Γραμμάτων

καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ τῆς Εὐρυτανίας.

Ὁ ἀείμνηστος Κώστας Παπαδόπουλος, στὰ Μεγάλα Βραγγιανά, 
στὴ "Φοντάνα", στὶς 10 Αὐγούστου 2008.

 

Ἡ ἤρεμη φυσιογνωμία καὶ ὁ μειλίχειος χαρακτήρας τοῦ Κώστα Παπαδόπουλου ἦταν τὰ πρωταρχικὰ γνωρίσματα τοῦ χαρακτήρα του. Ἦσαν ἐκεῖνα ποὺ κέρδιζαν, κατακτοῦσαν, θὰ μποροῦσε νὰ λεχθεῖ, τὸν συνομιλητή του καὶ γοήτευαν τὸν συναντιλήπτορά του· καὶ ὄχι μόνον. Ἕνας χαρακτήρας μὲ ἔντονη γεύση ἑλληνικότητας ἀνόθευτης καὶ πνευματικῆς ζωῆς ἀνεπιτήδευτης. Ἦλθε «παπαδόπουλο» στὴ γῆ ‒υἱὸς ἱερέως γάρ‒ καὶ μᾶς ἐφίλευσε τὰ δῶρα τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἀνιδιοτελοῦς ἐνδιαφέροντός του γιὰ τὸν συνάνθρωπο ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ διάθεση μέχρι αὐταπαρνήσεως  προσφορᾶς του στὴν κοινωνία καὶ ἰδιαίτερα στὸν τόπο καταγωγῆς του, τὴν Εὐρυτανία.

Στὴν ἐπὶ γῆς παρουσία του ἦταν μορφὴ δημιουργικὴ καὶ ψυχὴ χριστιανική. Δημιούργησε μιὰ ἑστία οἰκογενειακὴ μὲ τὴν σύζυγό του καὶ τὰ τέκνα του καὶ ἅπλωσε τὴν προσωπικότητά του, τὰ αἰσθήματα, τὶς σκέψεις καὶ τοὺς ἀγῶνες του, τὶς δράσεις του, μέσα στὴν κοινωνία καὶ στὴν ἰδιαίτερη, τὴν μικρὴ πατρίδα του, τὴν προσφιλῆ Δομνίστα τῆς Εὐρυτανίας.

Παροιμιωδης ἡ εὐγένειά του, ἡ στοργή του, τὸ ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον, ἡ ἀγάπη του γιὰ τὸν συνάνθρωπο, γιὰ τὰ παιδιά –τὰ ὁποῖα μὲ αὐταπάρνηση διακόνησε ὡς ἐκπαιδευτικός‒ γιὰ τὴν πατρίδα.

Ἡ θλίψη καὶ ὀδύνη μας γιὰ τὸν θάνατό του θὰ εἶναι ἀχώριστη συνοδεία στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας. Ἀποψιλώνεται ἡ Εὐρυτανία καθὼς χάθηκε μιὰ ἀναντικατάστατη μορφὴ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ὡραιότητας τῆς ζωῆς τοῦ τόπου μας. Μένει παρακαταθήκη ἀθανασίας τὸ τεράστιο, καὶ σὲ ὄγκο ἀλλὰ καὶ σὲ περιεχόμενο, ἔργο του μὲ τὸ ὁποῖο κατακτᾶ τὸ γέρας τῆς ἀθανασίας, τῆς ἀνεξάλειπτης μνήμης.

Στὶς 10 Αὐγούστου τοῦ 2008 στὰ πλαίσια τῆς 3^ης καὶ τελευταίας ἡμέρας τοῦ Συνεδρίου «Τὰ Ἄγραφα στὴ διαδρομὴ τῆς Ἱστορίας» εἴχαμε τὴν τιμὴ νὰ τὸν φιλοξενήσουμε, ὡς πρόεδρο τῆς ἱστορικῆς Πανευρυτανικῆς Ἕνωσης, στὸν τόπο μας, στὰ Ἄγραφα, στὰ Μεγ. Βραγγιανά. Στὴν προρφώνησή του, στὸν τόπο τῆς ἱστορικῆς πηγῆς «Φοντάνα» τοῦ Εὐγενίου Γιαννούλη, εἶχε μεταξὺ ἄλλων εἰπεῖ:

 

«Σεβασμιώτατε, Κυρίες καὶ κύριοι.

Ὀρθότατα πιστεύω, πὼς ἡ Ὀργανωτικὴ Ἐπιτροπή, ἀποφάσισε νὰ ἐπιλέξῃ τὸν ἱερὸ αὐτὸ χῶρο γιὰ τὴν πραγματοποίηση  τοῦ τελευταίου μέρους τοῦ Συνεδρίου μας αὐτοῦ. Καὶ εἶναι ὄντως ἱερὸς ὁ χῶρος αὐτὸς καθὼς πρὸ αἰώνων τὸν ἐπέλεξε ὁ Ὅσιος Εὐγένιος ὁ Αἰτωλός, μία πεφωτισμένη φυσιογνωμία τοῦ Γένους μας καὶ τὸν ἀνέδειξε λαμπρὸ πνευματικὸ κέντρο ἐθνικῆς καὶ χριστιανικῆς ἀναδημιουργίας. Στὸν χῶρο αὐτόν, ἐξάλλου :

ἀνέδραμεν  τὸν δρόμον τελέσας πρὸς τὰ ἐπουράνια θεῖα σκηνώματα».

Μνήσθητι Κύριε τοῦ δούλου σου Κωνσταντίνου τοῦ ἀναδραμόντος πρὸς τὰ ἐπουράνια θεῖα σκηνώματα.

Κωνσταντῖνος Σπ. Τσιώλης